1- گستردگى زمين، حکيمانه و با تدبير انجام گرفته است. «مَدَّ الْأَرْضَ»
(گستردگى زمين و وجود کوهها در آن، باعث حفظ تعادل زمين و عامل بهرهمندى انسانهاست، زيرا که اگر تمام زمين مسطح يا کوهستانى بود، امکان زندگانى وجود نداشت.)
«1». تفسير فرقان.
«2». حج، 5.
«3». شورى، 11.
«4». روم، 21.
«5». ذاريات، 49.
جلد 4 - صفحه 316
2- کوهها، منبع ذخيره آب و نهرها وسيلهى توزيع آب و هر دو زمينهساز زندگى انسانها هستند. «رَواسِيَ وَ أَنْهاراً»
3- توالى و تبادل شب و روز، عامل زندگى است. «يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ» (وگرنه يا همه چيز در اثر حرارت مىسوخت و يا بواسطهى عدم نور و حرارت پژمرده مىشد و يخ مىزد.)
4- جهان طبيعت، کلاس درس است نه خانه غفلت. «لِقَوْمٍ يَتَفَکَّرُونَ»