اين آيه که ظاهراً توضيح و تکميل آيه سابق است، يکى از آيات بسيارى است که در رابطه با علم خداوند، به اعمال کوچک و بزرگ و ظاهر و پنهان و حتّى افکار و نيّات انسانها، درقرآن مجيد آمده است و اگر انسانها به چنين علمى از طرف پروردگار ايمان داشته باشند، مىتواند بهترين عامل حيا و تقوا و بزرگترين وسيله تربيت آنها باشد. زيرا سبب تشويق نيکوکاران و تهديد بد کاران مىگردد. جالب آنکه خداوند در اين آيه، علم خود را به حرفهاى سرّى و کارهاى مخفى و شبانه، قبل از کلامهاى علنى و کارهاى آشکار روزانه ذکر کرده است.
«1». تفسيربرهان.
جلد 4 - صفحه 324
«سارِبٌ» از «سرب» در اصل به معناى آب جارى است، ولى به کسىکه در روز به سراغ کارى مىرود نيز گفته مىشود.