در فرهنگ قرآن، کلّ هستى در حال تسبيح خداوند، آنهم تسبيحى براساس علم وشعور وانتخاب. جالب آنکه قرآن بگونه‌اى اين مطلب را طرح و بيان مى‌کند که اذهان را به خود متوجّه سازد و ردّى بر ناباورى‌ها باشد. از جمله:
1. آوردن الفاظى مثل «سبح» و «يُسَبِّحُ» که صراحت در اين معنا دارد.
2. تکرار اين مطلب در سوره‌هاى متعّدد.
3. آوردن مسئله تسبيح موجودات در ابتداى سوره و بلافاصله بعد از «بسم‌اللَّه».
4. آوردن کلماتى از قبيل: قنوت وخضوع همه هستى «کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ» «1»، سجده ستارگان و گياهان «وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ» «2»، اطاعت آسمان وزمين «قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ» «3»، آگاهى موجودات در نماز و تسبيح «کُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلاتَهُ وَ تَسْبِيحَهُ» «4»
«1». بقره، 116.
«2». الرحمن، 6.
«3». فصّلت، 11.
«4». نور، 41.
جلد 4 - صفحه 328
5. خطاب انسان به اينکه شما تسبيح آنان را درک نمى‌کنيد. «لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ» «1»
«محال» از «حِيلَةً» به معناى هر نوع چاره‌انديشى پنهانى است و چون چاره‌انديشى ملازم علم و قدرت است، لذا مفسران «شَدِيدُ الْمِحالِ» را «شديد القوة و العذاب» معنى کرده‌اند.
در برخى آيات قرآن، تسبيح و حمد الهى در کنار هم قرار گرفته‌اند؛ «يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ»، «إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ» «2» چنانکه در ذکر رکوع و سجود نيز چنين مى‌گوييم؛ «سبحان ربى العظيم و بحمده» و «سبحان ربى الاعلى و بحمده»
در روايات متعدّدى از اهل سنّت آمده است که پيامبراکرم صلى الله عليه و آله به هنگام شنيدن صداى رعد سخن خود را قطع کرده و به دعا مشغول مى‌شدند و ديگران را نيز به اين کار ارشاد مى‌فرمودند. «3»
برخى صاعقه‌ها کيفر و عذاب الهى مى‌باشند که بر اقوام گنهکار نازل مى‌شوند، مانند قوم ثمود ... فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما کانُوا يَکْسِبُونَ «4»