1- فيض الهى جارى است وهرکس به مقدار استعدادش بهره‌مند مى‌شود. «أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها»
«1». انبياء، 18.
«2». شورى، 24.
«3». سبأ، 49.
«4». اسراء، 81.
«5». اسراء، 81.
جلد 4 - صفحه 334
2- تلاش براى ساخت وسايل ضرورى (متاع) يا رفاهى (حِلية) ممدوح است.
«يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ»
3- در کوره‌ى حوادث است که ناخالصى‌ها معلوم و حقّ و باطل ظاهر مى‌شود.
يُوقِدُونَ عَلَيْهِ ... زَبَدٌ مِثْلُهُ
4- وجود باطل، اختصاص به مکان و زمينه‌ى خاص ندارد. (کف، هم بر روى سيل سرد و هم بر روى فلزات گداخته ظاهر مى‌شود.) «زَبَدٌ مِثْلُهُ»
5- سرچشمه باطل، ناخالصى‌هايى است که حقّ و حقيقت بدان آلوده شده است.
«يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ»
6- حقّ و باطل با هم هستند، امّا سرانجام، باطل رفتنى است. «فَيَذْهَبُ جُفاءً»
7- نفع مردم در حقّ است. «ما يَنْفَعُ النَّاسَ»
8- حقّ ماندنى است. «فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ»
9- هر ثروت، دانش، دوست و يا حکومتى که براى مردم مفيد باشد، ماندنى است. «ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ»
10- آنچه از سوى خداوند نازل مى‌شود، همچون باران خالص وحقّ است، ليکن همين که با ماديات درآميخت، دچار ناخالصى وزمينه‌ى پيدايش کف و باطل مى‌شود. «أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً»