1- پرداخت مهريّه به زن حقّ او و الزامى است. وَ آتُوا النِّساءَ ...
2- مهريّه، نرخ زن نيست، بلکه نشانهى صداقت مرد در علاقه و دوستى به همسراست. «صَدُقاتِهِنَّ»
3- زن، مالک مهريهى خود است و با وجود زن پدر و بستگان زن، حقّ گرفتن مهريهى او را براى خود ندارند. «آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ»
4- مهريّه، بهاى زن نيست، بلکه هديهى مرد به همسرش مىباشد. «نِحْلَةً»
«1». تفسير اطيبالبيان ذيل آيه.
جلد 2 - صفحه 21
5- زن، در گرفتن يا بخشيدن مهريه، آزاد و مستقل است. «فَإِنْ طِبْنَ لَکُمْ»
6- مال گوارا، مالى است که صاحبش آنرا با طيب خاطر و رضايت ببخشد. فَإِنْ طِبْنَ ... هَنِيئاً
7- رضايت ظاهرى کافى نيست. رضايت قلبى لازم است. بخششهاى اکراهى، اجبارى و يا رودربايستى اعتبار ندارد. طِبْنَ ... نَفْساً
8- مهر و هبه، از اسباب مالک شدن است. «صَدُقاتِهِنَ، فَإِنْ طِبْنَ لَکُمْ عَنْ شَيْءٍ»
9- زنان تحت تأثير عواطف همهى مهر خود را نبخشند. «شَيْءٍ مِنْهُ»