تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّکاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْکُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَکْبَرُوا وَ مَنْ کانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ کانَ فَقِيراً فَلْيَأْکُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ کَفى بِاللَّهِ حَسِيباً «6»
و يتيمان را بيازماييد، تا هنگامى که به (سنّ بلوغ و ازدواج) برسند، پس اگر در آنان رشد (فکرى) يافتيد، اموالشان را به ايشان برگردانيد و آن را به اسراف و شتاب، از (بيم) اينکه بزرگ شوند (و اموالشان را از شما بگيرند) مصرف نکنيد.
وهر (قيّم وسرپرستى) که بى‌نياز است، عفّت به خرج دهد (و از گرفتن
جلد 2 - صفحه 23
حق‌الزّحمه‌ى امور يتيمان چشم بپوشد) وآن که نيازمند است، به مقدار متعارف (در برابر نگهدارى از مال يتيم) مى‌تواند ارتزاق کند. پس هرگاه اموالشان را به آنان ردّ کرديد، (افرادى را) بر آنان گواه وشاهد بگيريد. (اين گواهى براى حفظ حقوق يتيمان است، وگرنه) خدا براى محاسبه کافى است.