1- قهر و لطف خداوند، بر طبق يک سنّت پايدار و قانون جاويد است، نه براساس يک امر دفعى و تصادفى. «کَذلِکَ»
2- امّتهاى ستمگر، در معرض قهر الهى قرار دارند. کَذلِکَ أَخْذُ رَبِّکَ ...
3- تهديد در جاى خود، يکى از عوامل مؤثّر تربيتى است. «أَخْذُ رَبِّکَ»
4- قهر خداوند، از شئون ربوبيّت اوست. «أَخْذُ رَبِّکَ»
5- عامل بدبختى و نزول قهر الهى، خود انسانها هستند. «أَخَذَ الْقُرى وَ هِيَ ظالِمَةٌ»
6- قهر خدا زمانى است که سيماى منطقه را ظلم بگيرد. «أَخَذَ الْقُرى وَ هِيَ ظالِمَةٌ»
7- قهر خدا را ساده و ناچيز نشماريم. «إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 121