تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا ادْعُ لَنا رَبَّکَ يُبَيِّنْ لَنا ما لَوْنُها قالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ صَفْراءُ فاقِعٌ لَوْنُها تَسُرُّ النَّاظِرِينَ (69)
قالُوا ادْعُ لَنا رَبَّکَ: گفتند بار ديگر بخوان و سؤال کن پروردگار خود را، يُبَيِّنْ لَنا ما لَوْنُها: بيان فرمايد و ظاهر سازد براى ما که رنگ آن گاو چيست. قالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ صَفْراءُ: گفت موسى عليه السلام خدا مى‌فرمايد به درستى که آن گاو زردى است، فاقِعٌ لَوْنُها تَسُرُّ النَّاظِرِينَ: در غايت زردى رنگ آن، بر وجهى که مسرور و متعجب سازد از رنگ خود نظرکنندگان را.
نکته: «فاقع» صفت «صفراء» است. يعنى زردى که بغايت زردى باشد که به سبب رنگش مسرور کند ناظر خود را، و طلا هم به سبب شدت زردى رنگش، سرور آورد بر خلاف نقره.
خلاصه چون اشتباه بنى اسرائيل باقيمانده بود؛ از اين جهت سؤال اول تکرار نمودند براى کشف زايد.
در منهج از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نموده: اگر هر گاوى را مى‌خواستند ذبح مى‌کردند، ايشان را مجزى بود، لکن چون تشديد و سخت گيرى نمودند بر خود، و در گفتار مراجعت نمودند؛ حق تعالى نيز برايشان تشديد فرمود «1».
«1» منهج الصادقين، جلد اوّل، صفحه 211- تفسير صافى، جلد اوّل، صفحه 143، بنقل از تفسير عياشى و عيون اخبار الرضا.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 172