«زَفِيرٌ» فريادى است که همراه با بيرون دادن نَفَس است و «شَهِيقٌ» ناله‌اى است طولانى که توأم با فرو بردن نَفَس است. بعضى نيز «زَفِيرٌ» را آغاز صداى الاغ و «شَهِيقٌ» را پايان آن دانسته‌اند.
همه‌ى افرادى که به دوزخ مى‌روند، از لحاظ مدّت زمان حضور در آنجا يکسان نيستند، عدّه‌اى پس از مدّت کمى از دوزخ رهايى مى‌يابند، بعضى ديگر براى مدّت بسيار طولانى در جهنّم مى‌مانند و سرانجام خلاص مى‌شوند، امّا گروهى براى هميشه در آنجا مى‌مانند و هرگز از آن خارج نمى‌شوند.
جلد 4 - صفحه 123
کلمه‌ى «خلود» در مواردى که همراه با کلمه‌ى «ابد» آمده باشد، مثل: «خالِدِينَ فِيها» «1»، به معناى هميشگى و جاودانگى است، نه به معناى مدّت طولانى.
در اين آيه اگر چه خلود تا زمان برقرار بودن آسمان‌ها و زمين بيان شده است و قرآن مدّت زمان استقرار آنها را تعيين فرموده «2»، ليکن باز به معناى ابديّت و هميشگى است، زيرا که «ما دامَتِ السَّماواتُ» در زبان و ادبيات عرب، کنايه‌اى است که براى ابديّت و جاودانگى آورده مى‌شود، اگر چه آسمان‌ها ابدى نيستند.