به گفتهى روايات، خوردن مال يتيم، هم بازتاب دنيوى دارد و هم اخروى. در دنيا خسارت به اولاد مىرسد، که در اين آيه مطرح شده و در آخرت، عذاب دوزخ دارد که در آيهى بعد مطرح شده است. «1»
ممکن است مراد آيه، نهى از انفاق و وصيتهاى غير متعادل باشد، بدين معنا که: مبادا با داشتن کودکان خردسال و ضعيف، همهى اموال خود را وقف يا انفاق کنيد و پس از مرگ، اولاد خود را در فقر و بدبختى رها سازيد. «2» و ممکن است خطاب آيه به کسانى باشد که فرزندان عقب افتاده دارند، تا آيندهى آنان را با برنامه ريزى تأمين کنند. «3»
در رسيدن به خير يا شرّ، ميان نسلها ارتباط است، زيرا آثار عمل محدود به عمر ما نيست، شرّ کار پدر به فرزند مىرسد و به عکس اولاد از آثار کار نيک پدر بهرهمند مىشود.
داستان موسى و خضر و مرمّت ديوارى که گنج يتيمانى در آن بود، از نمونههاى آن است. قرآن مىفرمايد: «کانَ أَبُوهُما صالِحاً» «1»