نکته‌های تفسیر نور

از اين آيه استفاده مى‌شود که گناهان، دو نوعند: صغيره و کبيره. در آيه‌ى 49 سوره‌ى کهف نيز مى‌خوانيم که مجرمان در قيامت، با ديدن پرونده‌ى اعمال خود مى‌گويند: اين چه نامه‌ى عملى است که هيچ گناه کوچک و بزرگى را فروگذار نکرده است. «لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً» از امام کاظم عليه السلام سؤال شد که در اين آيه خداوند وعده‌ى مغفرت صغائر را در صورت اجتناب از کبائر داده است، پس شفاعت براى کجاست؟ امام فرمودند: شفاعت براى اهل‌کبائر امّت است. «1» گناه کبيره، طبق روايات، آن است که خدا وعده‌ى آتش به انجام دهنده‌اش داده است. «2» شايد وعده آتش در آيه قبل براى قتل يا خودکشى و تجاوز به مال مردم اشاره به همين باشد که نمونه گناهان کبيره‌اى که وعده عذاب داده شده، تجاوز به مال و جان مردم است. در روايات، تعداد گناهان کبيره متعدّد و مختلف است و اين به خاطر آن است که کبائر نيز درجاتى دارند و به بعضى از گناهان «اکبر الکبائر» گفته شده است. «1». توحيد صدوق، ص 407. «2». کافى، ج 2، ص 276. جلد 2 - صفحه 56