1- علاج واقعه قبل از وقوع بايد کرد. نگرانى از شقاق و جدايى کافى است تا اقدام به گزينش داوران شود. «إِنْ خِفْتُمْ»
2- قبل از نگرانى از شقاق، در زندگى مردم دخالت نکنيم. «وَ إِنْ خِفْتُمْ»
3- طلاق و جدايى، سزاوار ترس و نگرانى است. «خِفْتُمْ شِقاقَ»
4- زن و شوهر، يک روح در دو پيکرند. کلمه «شِقاقَ» در جايى بکار مىرود که يک حقيقت به دو قسمت تقسيم شود.
5- اقدام براى اصلاح ميان زن و شوهر بايد سريع باشد. حرف «فاء» در جمله «فَابْعَثُوا» براى تسريع است.
6- جامعه در برابر اختلافات خانوادهها، مسئوليّت دارد. وَ إِنْ خِفْتُمْ ... فَابْعَثُوا
7- بستگان، در رفع اختلاف خانوادگى، مسئوليّت بيشترى دارند. مِنْ أَهْلِهِ ... مِنْ أَهْلِها
8- زن ومرد در انتخاب داور، حقّ يکسان دارند. «حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَکَماً مِنْ أَهْلِها»
9- در جامعه به افرادى اعتماد کنيم و داورى آنان را بپذيريم. فَابْعَثُوا حَکَماً ...
10- مشکلات مردم را با کمک خود مردم حل کنيم. «فَابْعَثُوا حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ»
11- از آشتى دادن نااميد و مأيوس و نسبت به آن بىتفاوت نباشيم. «فَابْعَثُوا»
«1». تفسير نورالثقلين و احتجاج طبرسى، ج 2، ص 58.
«2». کافى، ج 6، ص 146.
جلد 2 - صفحه 65
12- بيش از نگرانى، موج ايجاد نکنيم، يک داور براى هر يک کافى است. «حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَکَماً مِنْ أَهْلِها»
13- اسلام به مسائل شورايى وکدخدامنشى توجّه دارد. حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ ... أَهْلِها
14- همه مسائل را به قاضى و دادگاه نکشانيد، خودتان درونگروهى حل کنيد.
«فَابْعَثُوا حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ»
15- هرجا سخن از حقّ و حقوق است، طرفين بايد حضور داشته باشند. «حَکَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَکَماً مِنْ أَهْلِها» 16- بايد زن و شوهر، داورى داوران انتخاب شده را بپذيرند. (لازمه انتخاب داور، اطاعت از حکم اوست.)
17- در انتخاب داور بايد به آگاهى، رازدارى واصلاحطلبى آنان توجّه کرد. «إِنْ يُرِيدا إِصْلاحاً»
18- هرجا حسن نيّت و بناى اصلاح باشد، توفيق الهى هم سرازير مىشود. «إِنْ يُرِيدا إِصْلاحاً يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُما»
19- دلها بدست خداست. «يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُما»
20- به عقل و تدبير خود مغرور نشويد، توفيق را از خداوند بدانيد. «يُوَفِّقِ اللَّهُ»
21- طرح قرآن براى اصلاح خانواده برخاسته از علم و حکمت الهى است.
«عَلِيماً خَبِيراً»
22- بايد حسن نيّت داشت، چرا که خداوند، به انگيزههاى همه آگاه است. «إِنَّ اللَّهَ کانَ عَلِيماً خَبِيراً»