موضوع شرک، صدها بار در قرآن مطرح شده و از هر گونه توجّه به غيرخدا، تحت هرعنوان (بت‌پرستى، رياکارى، گرايش‌هاى غيرالهى، مادّه‌گرايى و ...) انتقاد شده است.
مضمون اين آيه، عيناً در آيه 116 همين سوره تکرار شده وتکرار، عامل هدايت است.
از آنجا که شرک، خروج از مدار حقّ و بريدن از خدا و پيوستن به ديگرى است، بدون توبه
جلد 2 - صفحه 80
آمرزيده نمى‌شود، ولى اگر مشرک، دست از شرک بردارد و توبه‌ى واقعى کند، خداوند مى‌آمرزد. در آيه 54 سوره‌ى زمر، مى‌فرمايد: خداوند، همه گناهان را مى‌آمرزد، پس از رحمت او مأيوس نباشيد و به درگاهش توبه کنيد.
چون هيچ کس نمى‌داند نظر رحمت حکيمانه‌ى خدا متوجه چه کسى خواهد شد، پس جايى براى غرور و جرأت به گناه، باقى نمى‌ماند.
عوامل بخشش چند چيز است: 1. توبه، 2. انجام نيکى‌ها، 3. دورى از گناهان‌کبيره، 4.
شفاعت، 5. عفو الهى.
امام صادق عليه السلام درباره‌ى «يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ» فرمود: مقصود گناهان کبيره وگناهان ديگر است، (که خداوند اگر بخواهد بدون توبه نيز مى‌بخشد). «1»