1- سپردن امور به کاردانان و قضاوت عادلانه، از مصاديق عمل صالح و از نشانه‌هاى ايمان است. (با توجّه به آيه قبل)
2- هر امانتى صاحبى دارد وهرکس لياقت واستعداد کار ومقامى را دارد. «أَهْلِها»
3- در اداى امانت و دادگرى، ايمان شرط نيست. نسبت به همه‌ى مردم بايد امين و دادگر بود. «أَهْلِها، النَّاسِ»
4- قاضى و حاکم بايد عادل باشد. «تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»
5- تشکيل حکومت لازم است. لازمه‌ى سپردن مسئوليّت‌ها به اهلش و قضاوت عادلانه برقرارى نظام و حکومت الهى است. تُؤَدُّوا الْأَماناتِ ... تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ
6- موعظه‌ى خوب، آن است که علاوه بر پندهاى اخلاقى، به مسائل اجتماعى و قضايى هم توجّه کند. «نِعِمَّا يَعِظُکُمْ بِهِ»
7- اگر مردم هم خيانت در امانت يا ستم در قضاوت را نفهمند، خدا بينا و شنواست. «إِنَّ اللَّهَ کانَ سَمِيعاً بَصِيراً»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». کافى، ج 1، ص 277.
«3». تفسير مجمع‌البيان.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 90