آيه‌ى قبل، مرجع در منازعات را خدا و پيامبر معرفى کرد، اين آيه در انتقاد از کسانى است که مرجع نزاع خود را طاغوت قرار مى‌دهند.
ميان يک منافق مسلمان‌نما و يک يهودى نزاع شد. بنا بر داورى گذاشتند. يهودى پيامبر را به خاطر امانت وعدالت به داورى قبول کرد، ولى آن منافق گفت: من به داورى کعب‌بن اشرف (که از بزرگان يهود بود) راضيم، زيرا مى‌دانست که با هدايايى مى‌تواند نظر کعب را به نفع خود جلب کند. اين آيه در نکوهش آن رفتار نازل شد.
به تعبير امام صادق عليه السلام طاغوت، کسى است که به حقّ حکم نکند و در برابر فرمان خدا، دستور دهد و اطاعت شود. «1»