1- پيروزى در جنگ و غنائم آن، از فضل خداست. «أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ»
2- به خاطر منافع دنيوى، منافقان عاطفه را از دست مىدهند. «کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَيْنَکُمْ وَ بَيْنَهُ مَوَدَّةٌ»
3- آرزوهاى منافق، صادقانه نيست. لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ ... يا لَيْتَنِي
4- منافق، نان به نرخ روز مىخورد. هنگام ناگواريها مىگويد: خدا لطف کرد که ما نبوديم. «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ» و هنگام فتح و غنيمت مىگويد: کاش مىبوديم.
«يا لَيْتَنِي کُنْتُ مَعَهُمْ»
5- آنکه در غم مؤمنان شريک نيست، ولى مىخواهد در بهرهها سهيم باشد، خصلتى از منافقان دارد. لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ ... يا لَيْتَنِي کُنْتُ مَعَهُمْ
6- در نظر منافقان، رستگارى، رسيدن به دنياست. «فَوْزاً عَظِيماً»