تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلْيُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ وَ مَنْ يُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً (74)
چون حق تعالى ذکر منافقان کرد که مؤمنان را از جهاد باز مى‌داشتند و ايشان را دل شکسته مى‌نمودند، در عقب آن تحريص و ترغيب فرمايد مؤمنان را به جهاد:
فَلْيُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ: پس البته بايد مقاتله کنند در راه خدا، با دشمن دين، الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ: آن کسانى که در بازار معامله بفروخته‌اند و بدل کردند زندگانى دنيا را که فانى است به آخرت و نعيم باقى.
متاع فانى را دادند و نعم اخروى را خريدند. پس به جهت ترغيب ايشان و تکذيب منافقان که مى‌گفتند قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِيداً.
مى‌فرمايد: که: وَ مَنْ يُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ. و هر که مقاتله کند در راه دين خدا، فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ: پس کشته شود و درجه شهادت يابد، يا غالب آيد و بر
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 503
دشمن مظفر گردد، فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً: پس زود باشد که بدهيم او را در آخرت، مزدى بزرگ که در صفت نگنجد.
تنبيه: ترديد ميان مغلوبيت که شهادت، و ميان غالبيت که نصرت باشد، تنبيه است بر آنکه مجاهد را سزاوار آنست که ثابت قدم شود در معرکه جهاد تا اعزاز دين نمايد به ظفر و غلبه، و بالذات قصد او قتل نباشد، بلکه قصد او اعلاى حق تا اعزاز نفس خود نمايد به شهادت، يا اعزاز دين باشد. پس کسانى که در قرون اخيره اسم خود را مجاهد ناميده، مبناى آنها قتال نفوس و اتلاف اموال و هتک ناموس مسلمانان بود، هر آينه محارب با خدا و رسول و مخرب شرع و شريعت هستند و در آخرت مستوجب عذاب عظيم خواهند بود.