1- با توجّه به قطعى و حتمى بودن مرگ، فرار از جنگ چرا؟ أَيْنَما تَکُونُوا ...
2- بدنام کردن رهبر، از شيوههاى منافقان است. «هذِهِ مِنْ عِنْدِکَ»
3- نبايد با سلب مسئوليّت از خود، لغزشها را توجيه کرد و گناهان خود را به گردن ديگرى انداخت. «يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِکَ»
4- پيروزى و شکست، مرگ و حيات، تلخىها وشيرينىها همه در مدار مقدرات حکيمانه خداست. «کُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ»
5- منشأ همهى حوادث تلخ وشيرين خداست، نه آنچه ثنويّت مىگويد و اهريمن ويزدان را مطرح مىکند. «کُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ»
6- منافقان عناد دارند و سخن حقّ را در نمىيابند. «لا يَکادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثاً»
7- خداوند را محور همه چيز دانستن (توحيد افعالى) نيازمند تفکّر دقيق و عميق است. «يَفْقَهُونَ»
8- کسى که توحيد و محوريّت خدا را درک نکند، هيچ يک از معارف را درک نمىکند. «لا يَفْقَهُونَ حَدِيثاً»
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 113