«مُقيت»، يعنى آنکه قوت ديگرى را مى‌دهد و حافظ جان اوست و بطور عام، به معناى حافظ و حسابرس به کار مى‌رود.
در آيه پيش، هر کس مسئول کار خود بود، امّا اين آيه نقش دعوت و وساطت در کار نيک را، در بهره داشتن از پاداش و کيفر بيان مى‌کند.
موعظه، آشتى دادن، تدريس، تشويق به جبهه، تعاون بر کار نيک، مصاديق «شَفاعَةً حَسَنَةً» هستند، چنانکه در حديث؛ دعا در حقّ ديگران، امر به معروف، راهنمايى و حتّى اشاره به کار خير، از مصاديق «شَفاعَةً حَسَنَةً» ذکر شده است. «1»
غيبت، سخن‌چينى، کارشکنى، تهمت، فتنه، ترساندن از جبهه، وسوسه و توطئه، مصاديق «شَفاعَةً سَيِّئَةً» هستند.