مراد از «تحيّت»، سلام کردن به ديگران، يا هر امر ديگرى است «1» که با آرزوى حيات و سلامتى و شادى ديگران همراه باشد، همچون هديه دادن. چنانکه وقتى کنيزى به امام حسن عليه السلام دسته گلى هديه داد، امام او را آزاد کرد و اين آيه را قرائت فرمود.
در اسلام، تشويق به سلام به ديگران شده، چه آنان را بشناسيم يا نشناسيم. و بخيل کسى شمرده شده که در سلام بخل ورزد. و پيامبر به هر کس مى‌رسيد حتّى به کودکان، سلام مى‌داد.
در نظام تربيتى اسلام، تحيّت تنها از کوچک نسبت به بزرگ نيست، خدا، پيامبر و فرشتگان، به مؤمنان سلام مى‌دهند.
سلام خدا. «سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ» «2»
سلام پيامبر. «إِذا جاءَکَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْکُمْ» «3»
سلام فرشتگان. «تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلامٌ عَلَيْکُمْ» «4»
(به آداب سلام در روايات مراجعه شود).
«1». تفسير قمى، ج 1، ص 145.
«2». صافّات، 79.
«3». انعام، 54.
«4». نحل، 32.
جلد 2 - صفحه 123