1- فردگرايى و انزوا در اسلام ممنوع است. «يَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً»
2- دعوت به نيک و بد، شرکت در پاداش و کيفر است. «نَصِيبٌ مِنْها»
3- بخاطر محدوديّت‌ها، نمى‌توان در هرکارى دخالت مستقيم داشت، ولى با شفاعت‌هاى خير، مى‌توان از آنها بهره برد. «نَصِيبٌ مِنْها»
4- به دلّال بايد حقّى پرداخت شود؛ کسانى که در امور خيريّه يا در تجارت
«1». تفسير صافى.
جلد 2 - صفحه 122
واسطه‌گرى مى‌کنند حقّى دارند. «يَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً يَکُنْ لَهُ نَصِيبٌ مِنْها»
5- در وساطت‌ها، بايد خدا را در نظر داشت. «کانَ اللَّهُ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقِيتاً»