در شرايط بحرانى جنگ احد، يکى از مسلمانان، مسلمان ديگرى را به خاطر خصومت‌هاى شخصى دوران جاهليّت کشت. پيامبر اکرم از طريق وحى آگاه شد و در بازگشت از احد، در محلّه‌ى «قُبا» به قصاص قتل مؤمن دستور داد، آن مسلمان قاتل را بکشند و به پشيمانى او توجّهى نکرد. «1»
اسلام براى جان مسلمان و حفظ امنيّت افراد، اهميّت بسيار قائل شده و کيفر عذاب ابدى را براى آن مقرّر داشته تا جلوى قتل و جرائم سنگين گرفته شود. تعبيراتى که در اين آيه براى «قتل عمدى مؤمن» به کار رفته، درباره‌ى هيچ گناهى نيامده است. امام صادق عليه السلام فرمود: توبه‌ى کسى که از روى عمد مؤمنى را بکشد قصاص است. «2»
«تعمّد» از «عمود» است واز آنجا که ستون کارها نيّت است، به کارى که با انگيزه‌ى قبلى باشد، عمدى گويند.
در روايات متعدّدى به بزرگى گناه قتل تصريح شده، از جمله:
1- در قيامت، کشتن بى‌گناهان اوّلين مسأله‌اى است که از آن سؤال مى‌شود.
2- ياغى‌ترين افراد، کسى است که انسانى را بکشد يا بزند.
3- علاوه بر گناه قتل، گناهان مقتول هم به دوش قاتل مى‌افتد.
4- اگر اهل آسمان و زمين در قتل مؤمنى شريک شوند، همه عذاب مى‌شوند.
5- اگر همه دنيا فنا شود، آسان‌تر از قتل يک بى‌گناه است. «3»