1- قدرت، شرط تکليف است. إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِينَ ...
2- هجرت حتّى بر زنان و کودکانى که در سيطره کفرند و توان هجرت دارند، واجب است. «وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا يَسْتَطِيعُونَ»
3- مستضعف واقعى کسى است که توانايى هجرت و گريز از سيطره کفّار و مشرکان را نداشته باشد. «لا يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَ لا يَهْتَدُونَ»
4- نا آگاهى از معارف دينى با وجود امکان يادگيرى، گناه و ظلم به خويشتن است. ظالِمِي أَنْفُسِهِمْ .... إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِينَ .... لا يَهْتَدُونَ سَبِيلًا
5- عذرهاى واقعى پذيرفته است، نه عذرتراشىها و بهانهجويىها.
لا يَسْتَطِيعُونَ ... لا يَهْتَدُونَ
6- ترک هجرت، به قدرى مهم است که بخشوده شدن اين گونه افراد گرفتار و عاجز، با «شايد» مطرح شده است، نه به صورت قطعى. «عَسَى اللَّهُ»