تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ کانَ خَوَّاناً أَثِيماً (107) ترجمه‌ و مدافعه مکن از طرف آنانکه خيانت ميکنند با خودهاشان همانا خدا دوست ندارد خيانتکار گناهکار را. تفسير اشاره بهمان قضيّه سابق الذکر است در دو آيه قبل و از معصيت تعبير بخيانت شده چنانچه غالبا تعبير از آن بظلم شده است چون واقعا معصيت ظلم بنفس و خيانت بامانت الهى است که جوهر عقلانى باشد چون روح را کدر و تيره مينمايد و مانع از ترقى و نيل آن بمدارج عاليه است و خداوند دوست ندارد کسى را که بسيار خيانت کار است و اصرار بمعصيت دارد و منهمک در گناه است و خيانت بنفس مانند ظلم بآن از اشدّ انواع خيانت و ظلم است و قبح آن اظهر از خيانت و ظلم بغير است.