تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ اسْتَغْفِرِ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ کانَ غَفُوراً رَحِيماً (106) ترجمه‌ و آمرزش خواه از خدا همانا خدا باشد آمرزنده مهربان. تفسير بناء پيغمبر (ص) بر مداراى با منافقان و ملاحظه از آنها بود براى تقويت اسلام تا زمانى که خداوند اشاره بر خلاف آن نمايد و بنظر حقير اين يکى از اسرار بين حبيب و محبوب بود که کسى اطلاع نداشت لذا هر وقت يکى از اين اتفاقات روى ميداد کوته‌نظران تصور مينمودند پيغمبر (ص) العياذ باللّه خطائى نموده و خداوند او را متنبّه‌ جلد 2 صفحه 120 ساخته چنانچه از شان نزول آيه قبل بنظر ميرسد و در موضوع تنصيص بولايت امير المؤمنين (ع) تا سه مرتبه از جانب خداوند تاکيد نشد پيغمبر (ص) اظهار نفرمود و در چنين موقعى مناسب است پيغمبر (ص) طلب مغفرت کند از خداوند در انظار مردم تا آنها هم تاسّى نموده در مقام خطا و لغزش استغفار کنند و استنکاف و استکبار ننمايند با آنکه طلب مغفرت از خداوند ملازم با گناه نيست زيرا که بنده هر قدر در مقام عبوديت حاضر باشد باز حق ربوبيّت زيادتر از آنست و محتاج بگذشت الهى است و خطورات قلبيه تحت اختيار نيست و از روايت جوامع استفاده مى‌شود که مساعدت پيغمبر (ص) با آنها صرف عزم بود اگر چه بنظر حقير واقع عزم هم نبوده بلکه مصلحت در اظهار عزم بوده و اللّه اعلم.