تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً (110)
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 565
بعد از تهديد و تقريع و توبيخ بليغ به زحمات خائنان، ايشان را اميدوار مى‌سازد به نجات به وسيله توبه:
وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً: و هر که بکند بدى را که از آن ضرر به غير رسد، أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ: يا ستم و ظلم کند بر نفس خود و متعدى به غير نشود. و گويند: مراد به سوء، مادون شرک است. يا اول، صغيره؛ دوم، کبيره. و بر هر تقدير، چون اين را مرتکب شوند، ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ: پس طلب آمرزش کند از خدا به توبه و انابه، يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً: مى‌يابد خدا را آمرزنده گناهان او، مهربان به فضل خود بر او، در اين آيه ترغيب «طعمه» و قبيله اوست به توبه و استغفار.
تنبيه: آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه مرتکب معاصى و کبائر، هرگاه توبه حقيقى نمايد و تدارک ما فات کند، تفضلات الهى شامل حال او شود و عقاب از او ساقط گردد. و ايضا دليل است بر آنکه اسقاط عقاب تائب از خدا، محض تفضل است، زيرا رحمت و غفران در تفضلات مستعمل است، نه در امرى که واجب باشد بر فاعل آن.