پیام‌های تفسیر نور

1- نجوا، جز در موارد استثنايى، ناپسند است، چون سبب سوء ظنّ ميان مؤمنان مى‌شود. «لا خَيْرَ فِي کَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ» 2- در اظهار نظر، بايد منصفانه رفتار کرد. همه‌ى نجواها را زير سؤال نبريم. «فِي کَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ» 3- گاهى آشتى دادن ميان مردم، ايجاب مى‌کند که با هر يک از طرفين، مخفيانه گفتگو کنيم. «إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ» 4- گاهى امر به معروف يا صدقه‌ى آشکار، سبب شرمندگى و لجاجت طرف مى‌شود، بايد با نجوا و پنهانى عمل کرد. «أَوْ مَعْرُوفٍ» 5- اهميّت آبروى مردم، تا حدّى است که نجواى ناپسند، به خاطر حفظ آن پسنديده مى‌شود وصدقه وامر به معروف مخفيانه، زشتى نجوا را تحت الشعاع قرار مى‌دهد. إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ ... 6- ارزش کارها به اخلاص است. «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» 7- انجام هر کار خير پنهانى و محرمانه، نشان اخلاص نيست، شايد خود تظاهر باشد. «وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِکَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» 8- خدمت به جامعه، دعوت به نيکوکارى و همزيستى مسالمت‌آميز سبب دريافت اجر عظيم است. «نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً»