1- قدرت و مالکيّت الهى، ضامن اجراى وعده‌هاى اوست. «وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ» 2- سفارش به پرهيزگارى سفارش همه انبياست و تکرار اين توصيه در همه اديان، از اصول مهم تربيتى است. وَصَّيْنَا ... مِنْ قَبْلِکُمْ وَ إِيَّاکُمْ
3- مشترک بودن دستورات الهى در همه اديان، عمل به آنها را آسان مى‌نمايد.
وَصَّيْنَا ... مِنْ قَبْلِکُمْ وَ إِيَّاکُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ
4- از او که مالک آسمان‌ها و زمين است بايد پروا داشت، نه ديگرى. وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ ... اتَّقُوا اللَّهَ
5- بى‌تقوايى زمينه ساز کفر است. «أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ إِنْ تَکْفُرُوا»
6- خداوند غنى است و با داشتن مالکيّت آسمان‌ها و زمين، نيازى به عبادت و ايمان ما ندارد. «إِنْ تَکْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ»
7- کفر، مردم را از تحت قدرت خدا خارج نمى‌کند. «إِنْ تَکْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ»
8- چون خدا بى نياز مطلق است پس بايد ستايش شود. «غَنِيًّا حَمِيداً»
9- غناى او دائمى است. «کانَ اللَّهُ غَنِيًّا»
10- خداوند به ايمان وتقواى مردم نيازى ندارد. أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ إِنْ تَکْفُرُوا ... کانَ اللَّهُ غَنِيًّا
11- به کسى توکّل کنيد که مالک آسمان وزمين است. «کَفى بِاللَّهِ وَکِيلًا»
«1». نهج‌البلاغه، خطبه 193.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 181