تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا کُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلى‌ أَنْفُسِکُمْ أَوِ الْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ إِنْ يَکُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقِيراً فَاللَّهُ أَوْلى‌ بِهِما فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى‌ أَنْ تَعْدِلُوا وَ إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً (135) ترجمه‌ اى کسانيکه ايمان آورديد باشيد ثابت قدمان در عدالت گواهان براى خدا اگر چه بر ضرر خودتان باشد يا پدر و مادر و خويشان اگر ميباشد توانگر يا ندار پس خدا سزاوارتر است بآندو پس پيروى نکنيد دلخواه خود را تا عدول کنيد از حق و اگر بگردانيد زبان را از حق يا اعراض نمائيد پس همانا خدا باشد بآنچه ميکنيد آگاه. تفسير مؤمن بايد ساعى و مجاهد در اقامه عدل باشد و از شهادت بحق در راه خدا دريغ ننمايد اگر چه بر ضرر خود و کسان نزديک و دور او باشد و نبايد مراعات فقر کسى را کند و شهادت بر نفع او دهد يا ملاحظه غنى و حشمت کسى را نمايد و بر ضرر او شهادت ندهد چون خداوند سزاوارتر است از هر کس بمراعات و ملاحظه از بندگانش با وصف اين مراعات حق را بر اين قبيل امور ترجيح داده و اداء شهادت را واجب و کتمان آنرا حرام فرموده و در مقابل حکم الهى نبايد ملاحظه دوستى يا دشمنى يا عصبيّت يا ترس يا رحم يا جهات ديگر را کرد و از مرّ حق تجاوز نمود و هواى نفس را بايد از خود دور کرد که موجب عدول از حق است و ترک آن مقتضى ثبات در عدل و در مجمع از حضرت باقر (ع) روايت نموده که مراد از گردانيدن زبان تبديل شهادت است و مراد از اعراض کتمان از آنست و در هر حال خداوند بر اعمال بندگان خبير است و مجازات ميفرمايد. جلد 2 صفحه 138