تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بَلى‌ مَنْ کَسَبَ سَيِّئَةً وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ (81) تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 186 بَلى‌ مَنْ کَسَبَ سَيِّئَةً: بلى، هر کس کسب کند به سوء اختيار خود صفت قبيحه را که شرک به خدا باشد، وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ‌: و فراگيرد به او گناهان او، که فرو رود در معصيت الهى و رجوع نکند به ايمان و توبه، تا بميرد؛ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ: پس آن گروه موصوفه به کفر و شرک ملازمان آتش جهنم باشند؛ چنانچه در دنيا ملازم موجبات عذاب بودند، از کفر و مخالفت، که نتيجه مکتسبات آنها است. هُمْ فِيها خالِدُونَ‌: ايشان در آتش جهنّم دائم و باقى هستند که خلاصى از عذاب براى آنها نخواهد بود و هميشه معذّبند، به سبب کفر و شرک که به سوء اختيار کسب کرده‌اند. ممکن است مراد به اين جماعت مؤمنين باشند که دائم در معصيت بوده به حدى که ظلمت گناه، قلب او را احاطه کند. در اين صورت عاقبتش وخيم خواهد بود. چنانچه زراره از حضرت باقر عليه السلام روايت نموده که فرمود: نيست بنده‌اى مگر آنکه در قلب او نقطه سفيدى باشد؛ وقتى معصيت کند نقطه سياهى در آن پيدا شود، اگر توبه کند آن سياهى برطرف گردد و اگر متمادى در گناه بوده باشد، آن سياهى کم‌کم زياد شود تا فراگيرد سفيدى را؛ پس در اين حال صاحب اين قلب هرگز به خير بازگشت نخواهد کرد «1». پس مؤمن بايد از عاقبت امر انديشناک باشد. بعد از بيان شآمت عاقبت کفار، حسن سعادت اهل ايمان را بيان مى‌فرمايد، تا داعى بندگان باشد به ايمان و به جا آوردن اعمال شايسته: