تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ (82)
«1» بحار الانوار، جلد 73 صفحه 334، حديث هفدهم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 187
وَ الَّذِينَ آمَنُوا: و آن کسانى که ايمان آوردند، به راستى و درستى، به يگانگى خدا و پيغمبر و آنچه از جانب خدا آورده، از معتقدات حقّه ايمانيه، با ثابت بودن در آن تا آخر عمر، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ: و بجاى آورند کارهاى شايسته و پسنديده الهيه را، أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ: آن گروه متّصف به صفات ايمان و اعمال صالح، ملازمان بهشتند. هُمْ فِيها خالِدُونَ: ايشان در بهشت و نعيم آن دائم و باقى و هميشگى باشند.
تنبيه: ترتّب عمل صالح بر ايمان، دلالت دارد بر آنکه ايمان مرکب و عمل صالح جزء ايمان باشد، و محقق است که مرکب حاصل نگردد مگر به تمامى اجزايش. پس ايمان بدون عمل صالح فايده نخواهد داشت، و احاديث در اين قسمت بسيار است. از جمله در امالى طوسى (رضوان اللّه عليه) از حضرت باقر عليه السلام مروى است که فرمود: عرض شد به حضرت امير المؤمنين عليه السلام کسى که شهادت دهد به وحدانيت الهى و رسالت حضرت رسالت پناهى، مؤمن باشد؟ فرمود: پس کجاست واجبات خدا «1».
و در فرمايش ديگر فرمود: اگر ايمان کلام و قول تنها بودى، هر آينه روزه و نماز و حلال و حرام نازل نشدى «2» (الخ).
«1» اصول کافى، کتاب الايمان و الکفر، جلد 2 صفحه 33 حديث دوّم.
«2» اصول کافى، کتاب الايمان و الکفر، جلد 2 صفحه 33 حديث دوّم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 188