قرآن، از پيروزى مسلمانان با کلمه‌ى «فَتْحٌ» و پيروزى کفّار با واژه‌ى «نَصِيبٌ» شايد به اين جهت تعبير کرده است که بفهماند رونق کفر، زودگذر است و فرجام نيک و پيروزى واقعى، با حقّ است.
«نَسْتَحْوِذْ» از ريشه‌ى «حوذ» به معناى عقبِ ران آمده است. زيرا شتربان براى سوق و حرکت دادن شتر، به آن قسمت ضربه مى‌زند و در اينجا مراد، تشويق کفّار به جنگ عليه مسلمانان است.
فقها در مسائل مختلف فقهى، براى اثبات عدم تسلّط کفّار بر مؤمنان، به جمله‌ى «لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ» استناد مى‌کنند. البتّه رفت و آمد و کسب اطلاع و آموزش ديدن و تبادل فرهنگى و اقتصادى، اگر سبب سلطه کفّار و ذلّت مؤمنان نباشد مانعى ندارد. چون در روايات مى‌خوانيم: آموزش ببينيد، گرچه به قيمت مسافرت به کشور چين باشد. و يا پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله فرمود: هر کافر اسيرى، ده مسلمان را آموزش دهد او را آزاد مى‌کنم. و در زمان
جلد 2 - صفحه 191
معصومين عليهم السلام معاملات ميان مسلمانان و ديگران انجام مى‌شده است.