1- کيفرهاى الهى، بر پايه‌ى عدالت اوست، نه انتقام و قدرت‌نمايى. عامل عذاب، خود انسان‌هايند. «ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِکُمْ إِنْ شَکَرْتُمْ»
2- شناخت نعمت‌هاى او و شکر آنها، زمينه‌ى قبول دعوت و ايمان است.
«شَکَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ»
3- ايمان به خداوند، بارزترين جلوه‌ى شکرگزارى است. «إِنْ شَکَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ»
4- شکر، هم مايه‌ى نجات از قهر، هم سبب دريافت لطف بيشتر است. «ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِکُمْ، کانَ اللَّهُ شاکِراً»
5- اگر شما شکر کنيد، خداوند هم نسبت به شما شاکر است. «کانَ اللَّهُ شاکِراً»
6- خداوند، با آنکه بى نياز است، ولى از بنده‌ى کوچکش تشکّر مى‌کند. چرا ما شکر او را به جا نياوريم؟! «إِنْ شَکَرْتُمْ، کانَ اللَّهُ شاکِراً»
جلد 2 - صفحه 197
جزء «6»