1- در کنار تهديد، بشارت لازم است. آيه قبل کيفر گنهکار را مطرح کرد، اين آيه پاداش نيکوکار را. «الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا ... أَصْحابُ الْجَنَّةِ»
2- ايمان، از عمل جدا نيست. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا ...»
3- ملاک بهشت، ايمان و عمل است، نه خيال و آرزو. «الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا ... أَصْحابُ الْجَنَّةِ»
4- انجام يک عمل صالح کفايت نمىکند، بلکه داشتن خوى نيکوکارى و انجام هرگونه کار صالحى لازم است. «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»، «الصالحات» جمع و همراه با (الفولام) آمده است، لذا همهى کارهاى نيک را در برمىگيرد.