تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِکَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً (152)
ترجمه
و آنانکه گرويدند بخدا و پيغمبرانش و جدائى نينداختند ميان هيچ يک از آنها زود باشد که بدهيم بايشان مزدهاشان را و باشد خدا آمرزنده مهربان..
تفسير
فرق نبايد گذارد بين انبيا در اقرار برسالت نه در فضيلت و عموم دعوت و کتاب و شريعت و چون لفظ احد نکره در سياق نفى است مفيد عموم است و قابل اضافه لفظ بين و کلمه سوف براى تأکيد و اشاره بآنستکه اجر کامل در قيامت است و کلمه
جلد 2 صفحه 148
اجور براى اشاره باستحقاق و انواع نعمت است و وعده مغفرت براى عاصيان است و رحمت که تفضل است شامل آنها و مطيعان است.