اين آيه، کلّيات دعوت انبيا و شيوهى کار و هدف از بعثت آنان را بيان مىکند.
عقل همچون وحى، حجّت الهى است، ولى چون مدار ادراکاتش محدود است، به تنهايى کافى نيست و حجّت تمام نيست. لذا انبيا از دانستنىهاى غيبى و ملکوتى و اخروى که دست عقل از آن کوتاه است خبر مىدهند.
قرآن در جاى ديگر مىفرمايد: «وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَکْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا» «1» اگر ما پيش از فرستادن رسولان، عذابشان کنيم، مىگويند: چرا براى ما رسولى بيانگر و هشدار دهنده نفرستادى؟