اين که معارف والاى قرآن از زبان شخص درس ناخواندهاى، در منطقهى جهل و شرک و دشمنى بيان شده، و مردم تحوّل يافتند و از تفرقه به وحدت، از بخل به ايثار، از شرک به توحيد، از جهل به علم، و از سقوط به عروج معنوى و تشکيل «امّت اسلامى» رسيدند، گواهى خداوند بر لطفى است که به پيامبر و دين او دارد.