پیام‌های تفسیر نور

1- اگر انگيزه‌ى انسان، کينه‌هاى او شد، اخلاصى در کار نيست؛ ولى اگر قيام براى خدا باشد، کينه‌ها در اجراى عدالت بى‌اثر مى‌شود. قَوَّامِينَ لِلَّهِ‌ ... لا يَجْرِمَنَّکُمْ‌ 2- عدالت مستمر به صورت ملکه و عادت، ارزش کاملى است، گرچه عدالت لحظه‌اى مطلوب است. کُونُوا ... شُهَداءَ بِالْقِسْطِ ... 3- مؤمنان، هم رابطه با خدا دارند. «قَوَّامِينَ لِلَّهِ» و هم در رابطه با مردم گواهى به‌ جلد 2 - صفحه 251 عدل مى‌دهند. «شُهَداءَ بِالْقِسْطِ» 4- اگر باور کنيم که خدا عملکرد ما را مى‌داند، به عدل رفتار خواهيم کرد. شُهَداءَ بِالْقِسْطِ ... إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ‌ 5- انسان‌هاى کينه‌توز و عقده‌اى، نمى‌توانند عادل باشند. (براى رسيدن به عدالت بايد کينه‌ها را کنترل کرد) «لا يَجْرِمَنَّکُمْ» 6- احساسات بايد تحت الشعاع عدالت باشد. لا يَجْرِمَنَّکُمْ‌ ... اعْدِلُوا 7- کينه‌جويى، از عوامل انحراف از عدالت است. «شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا» 8- در سياستگذارى‌ها و روابط داخلى و خارجى؛ حتّى نسبت به دشمنان هم عادل باشيم. «شَنَآنُ قَوْمٍ» 9- انسان‌هاى عادل و منصف، به تقوا نزديکترند. «اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى‌»