1- اسلام اهل‌کتاب را به سوى ايمان فرا مى‌خواند. «يا أَهْلَ الْکِتابِ قَدْ جاءَکُمْ»
2- بيان حقايقى که کتمان يا تحريف و يا فراموش شده‌اند، يکى از رسالت‌هاى انبياست. «يُبَيِّنُ لَکُمْ»
3- احکام الهى، نياز به تبيين پيامبران دارد. «رَسُولُنا يُبَيِّنُ لَکُمْ»
4- بعثت، راه عذر و بهانه را به روى انسان مى‌بندد. «أَنْ تَقُولُوا ما جاءَنا مِنْ بَشِيرٍ»
5- بشارت و انذار، از شيوه‌هاى تبليغى انبياست. «جاءَکُمْ بَشِيرٌ وَ نَذِيرٌ»
6- انسان در انتخاب راه آزاد است، انبيا فقط بشارت و هشدار مى‌دهند، اجبار و اکراهى ندارند. «فَقَدْ جاءَکُمْ بَشِيرٌ وَ نَذِيرٌ»
7- نمى‌توان گفت که چگونه يک پيامبر درس نخوانده، مى‌تواند بيانگر معارف کتمان شده و تحريف‌هاى صورت گرفته در دين باشد، چون خداوند بر هر کارى تواناست. «وَ اللَّهُ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ»