1- براى دعوت مردم، خوب است از ابزار عاطفه استفاده کرد. «يا قَوْمِ»
2- بايد پيش از دستورات الهى، مردم را با ذکر الطاف الهى، آماده کنيم. اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ ... (در اين آيه ذکر نعمتهاست و در آيهى بعد يک فرمان مهم صادر شده است.)
3- نعمت نبوّت، حکومت و قدرت از نعمتهاى خداوند است. إِذْ جَعَلَ فِيکُمْ أَنْبِياءَ وَ جَعَلَکُمْ مُلُوکاً ...
4- از وظايف انبيا، يادآورى نعمتهاى الهى به مردم است. «اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ»
5- قبل از حضرت موسى نيز در ميان بنىاسرائيل پيامبرانى وجود داشته که حضرت موسى وجود آنان را به عنوان نعمت يادآورى مىکند. «جَعَلَ فِيکُمْ أَنْبِياءَ»
6- از تاريخ عبرت بگيريم. قوم موسى پس از برخوردارى از لطف ويژهى الهى و رسيدن به حکومت، گرفتار ذلت و مسکنت شدند. «لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ» به «باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ» «2» تبديل شد.
«1». تفسيرالميزان.
«2». بقره، 61.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 267