مکّه وبيت‌المقدّس، هر دو سرزمين مقدّسند؛ امّا موسى عليه السلام که به قوم خود فرمود: وارد آن شويد و با دشمن بجنگيد، بهانه آورده، از فرمان او تخلّف کردند، ولى مسلمانان در سال ششم هجرى که به قصد عمره در رکاب پيامبر صلى الله عليه و آله تا نزديکى مکّه آمدند، اگر ممانعت آن حضرت نبود به شهر حمله مى‌کردند. در اين سفر، «صلح حديبيه» واقع شد. آرى، هر دو قوم به دروازه دو شهر مقدّس رسيدند، ولى يکى چنان گريزان از جنگ ويکى چنين سلحشور.
سستى بنى‌اسرائيل در مبارزه با دشمن، چنان مشهور بود که مسلمانان نيز پيش از شروع جنگ بدر (در سال دوم هجرى) وهنگام ورود به مکّه (سال ششم) مى‌گفتند: ما همچون بنى‌اسرائيل نيستيم که «إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ» بگوييم، همواره در رکاب تو آماده‌ى جنگيم.
تلاش رهبران الهى در انجام وظايفى که بر عهده دارند، تنها در صورت همراهى مردم به ثمر مى‌رسد.