پیام‌های تفسیر نور

1- علماى يهود، رشوه‌خوار بودند، «أَکَّالُونَ لِلسُّحْتِ» و عوامشان مشتاق شنيدن دروغ. «سَمَّاعُونَ لِلْکَذِبِ» (تکرار «سَمَّاعُونَ»، در دو آيه پى‌درپى شايد اشاره باشد به اينکه اين روش، کم‌کم خصلت آنان شده است.) 2- همزيستى مسلمانان با اهل کتاب، تا حدّى بود که آنان براى قضاوت، نزد پيامبر اسلام مى‌آمدند. «جاؤُکَ» 3- پيامبر صلى الله عليه و آله غير از مسئوليّت نبوّت، مسئوليّت حکومت نيز داشت. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ» 4- پيامبران، در امر حکومت و داورى، از طرف خداوند اختياراتى دارند که طبق صلاح‌ديد عمل مى‌کنند. فَاحْکُمْ‌ ... أَوْ أَعْرِضْ‌ 5- شعاع حکومت اسلامى، اهل کتاب را نيز در برمى‌گيرد. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ» 6- اگر حاکم اسلامى براى داورى بين کشورهاى غير اسلامى انتخاب شد، بايد عدالت، جرأت و صراحت را کاملًا مراعات کند. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ» 7- مسائل نژادى، منطقه‌اى، تعصب‌هاى گروهى، تمايلات شخصى و تهديدها نبايد در قضاوت‌ها تأثير بگذارد. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ» 8- عدالت هميشه و با هر گروه، يک ارزش خداپسند است. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌2، ص: 298