درباره کسانى که طبق قانون الهى حکم نمى‌کنند، در چند آيه‌ى پياپى، تعبير «ظالمون»، «فاسقون» و «کافرون» به کار رفته است. چون چنين کسانى، از جهت زير پا گذاشتن قانون خدا کافرند، و به خاطر خروج از مرز مسئوليّتشان فاسقند و به علّت آنکه در حقّ متّهمان ستم مى‌کنند، ظالمند.
آيه 44 و 45 خطاب به يهود است که چون قانون خدا را تحريف مى‌کنند، دين را به بهاى اندک مى‌فروشند و به جاى خداترسى، از مردم مى‌ترسند، آنان را ظالم و کافر مى‌شمارد، «فَأُولئِکَ هُمُ الْکافِرُونَ» و به حقوق افراد جامعه، ظلم مى‌کنند. «فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ»
ولى اين آيه درباره‌ى نصارى است که تنها طبق انجيل حکم نمى‌کردند، (نه سکوت در قصاص و نه دين‌فروشى،) از اين رو فاسقند، چون از مرز حقّ بيرون رفته‌اند.
جلد 2 - صفحه 306