1- قرآن، سراسر حقّ و پيراسته از هر باطلى است. «الْکِتابَ بِالْحَقِّ»
2- قرآن در عصر پيامبر نيز به صورت مکتوب بوده است. «الْکِتابَ»
3- قرآن، حافظ اصول کتابهاى آسمانى ديگر است. «مُهَيْمِناً عَلَيْهِ»
4- مىتوان ميان اهل کتاب، طبق قرآن حکم کرد. «فَاحْکُمْ بَيْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ»
5- خطرى که رهبران را تهديد مىکند، پيروى از تمايلات مردم و ناديده گرفتن حقّ است. «وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ»
6- يکى از ابزار آزمايش الهى، آمدن شريعت جديد است، تا روشن شود چه کسى ايمان مىآورد و چه کسى کفر و تعصّب مىورزد. لِکُلٍّ جَعَلْنا مِنْکُمْ شِرْعَةً ... لِيَبْلُوَکُمْ
7- انسان در طول تاريخ به راهنمايى انبيا نيازمند بوده است. «لِکُلٍّ جَعَلْنا مِنْکُمْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً»
«1». مفردات راغب.
جلد 2 - صفحه 308
8- به جاى سرسختىهاى منفى، و پيش از آنکه فرصت را از دست بدهيم در کارهاى خير سبقت بجوييم. «فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ»
9- محور و هدف مسابقات، بايد امور خير و معنوى باشد. «فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ»