1- مسئوليّت امر به معروف و نهى از منکر، در درجه اوّل متوجّه علماست.
لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ ...
2- سکوت و بىتفاوتى علما، زمينهى ترويج فساد است. تَرى ... يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ ... لَوْ لا يَنْهاهُمُ ...
3- علما بايد قدرت داشته باشند تا بتوانند علاوه بر موعظه و دعوت، جلوى مفاسد را بگيرند. «لَوْ لا يَنْهاهُمُ»
4- اگر نهى از منکر، جلوى گناه را نگيرد، لااقل جلوى سرعت آن را مىگيرد.
يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ ... لَوْ لا يَنْهاهُمُ
5- علماى اهل کتاب، حتّى به حداقل وظيفه هم عمل نکردند. (در آيهى قبل، اثم و عدوان و حرامخوارى، به عنوان گناه آنان شمرده شد. در اينجا کلمه عدوان نيامده، شايد اشاره باشد به اينکه اگر علماى اهل کتاب، قدرت جلوگيرى از عدوان را ندارند، چرا جلوى اثم و سحت را نگرفتند)؟!
6- زيبايى علم، در اظهار آن و زشتىاش در سکوت و کتمان است. «لَبِئْسَ ما کانُوا يَصْنَعُونَ»
7- سکوت عالم، بدتر از گناه خلافکار است. «لَبِئْسَ ما کانُوا يَصْنَعُونَ»
8- تظاهر به گناه، کثرت گناهکار، سرعت در گناه، تنوّع در گناه و ... هيچ يک دليل بر سکوت علما نيست. تَرى کَثِيراً مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَ ... لَوْ لا يَنْهاهُمُ
(کلمهى «تَرى» رمز تظاهر به گناه، کلمهى «کثير» رمز جمعيّت زياد، کلمهى «يُسارِعُونَ» رمز سرعت در گناه و کلمات «اثم»، «عدوان» و «سحت»، رمز تنوّع گناه است)
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 330