تفسیر نور (محسن قرائتی)
«90» بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَکْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْياً أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى غَضَبٍ وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ
چه بد است آنچه که خويشتن را به آن بفروختند که از روى حسد، به آياتى که خدا فرستاده بود کافر شدند (و گفتند:) که چرا خداوند از فضل خويش بر هر کس از بندگانش که بخواهد، (آياتش را) نازل مىکند. پس به قهر پى درپى الهى گرفتار شدند وبراى کافران، مجازاتى خوار کننده است.