1- دوستى با کفّار، عامل خشم وغضب الهى است. يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ کَفَرُوا ... سَخِطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ
2- اهل کتاب، سلطه ودوستى کافران را مى‌پذيرفتند؛ ولى با مسلمانان کنار نمى‌آمدند. «يَتَوَلَّوْنَ الَّذِينَ کَفَرُوا»
3- خداوند، حتّى براى اهل کتاب استقلال مى‌خواهد و وابستگى و ولايت پذيرى از مشرکان را مورد مذمّت قرار مى‌دهد. «تَرى کَثِيراً مِنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ»
4- يکى از منکرات مهمّى که در بنى‌اسرائيل از آن نهى نمى‌شد، رابطه‌ى ولائى با کفّار (ومشرکان مکّه) بود. لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ ... تَرى
5- هر گناه، مقدّمه‌ى انجام گناهان بزرگتر مى‌شود. (در آيات قبل سه گناه عَصَوْا ... يَعْتَدُونَ ... لا يَتَناهَوْنَ مطرح شد و اينها مقدّمه‌ى قبول سلطه‌ى کفّار مى‌شود. تَرى ... يَتَوَلَّوْنَ
«1». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 354