تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ يَکْفُرُونَ بِما وَراءَهُ وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِياءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (91)
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 201
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ: و زمانى که گفته شود مر يهود را، آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ:
ايمان بياوريد به آنچه خدا نازل فرموده، يعنى تصديق قرآن نمائيد، قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا: گويند در جواب: ايمان مى‌آوريم به آنچه نازل شده بر ما يعنى تورات، وَ يَکْفُرُونَ بِما وَراءَهُ: و کافر مى‌شوند به آنچه غير کتاب ايشان است. وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ: و حال آنکه اين قرآن حق و از جانب حق نازل شده در حالتى که تصديق کننده و موافق است مر آنچه با ايشان است يعنى کتاب تورات. حاصل آنکه چون تصديق ننمودند قرآن را که مصدق تورات است، پس بنابراين به تورات هم ايمان نيآورده‌اند. بعد از آن بر سبيل اعتراض بر قول آنها مى‌فرمايد: قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِياءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ: بگو اى پيغمبر در جواب آنها اگر ايمان به تورات داريد، پس چرا مى‌کشتيد پيغمبران خدا را پيش از اين زمان، إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ؛ اگر بوديد از ايمان آورندگان به تورات، زيرا تورات منع نموده اين امر قبيح را اگر ايمان شما به تورات راست و درست بودى، کشتن پيغمبران از شما صادر نشدى.
تبصره: اسناد قتل انبياء به يهودان زمان حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به جهت آنست که ايشان راضى بودند به اعمال سابقين خود و عازم به مثل آن، و هر که راضى به فعل قومى باشد، در وبال با آنها شريک است؛ و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در نهج البلاغه فرمايد: الرّاضى بفعل قوم کالدّاخل فيه معهم و على کلّ داخل فى باطل إثمان: اثم العمل به و اثم الرّضا به «1». راضى شونده به کار جماعتى از خير و شر، مانند داخل شونده در آن کار است با ايشان، يعنى شريک است با ايشان در نفع و ضرر آن. و بر هر داخل شونده در باطل دو گناه است: گناه بجا آوردن، و گناه خشنودى او به آن که عمل قلب است.
«1» نهج البلاغه، حکمت 154.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 202