تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَکْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْياً أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى غَضَبٍ وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ (90)
چون يهود دنيا را بر دين اختيار کردند و به سبب رياست دنيويه عذاب اخرويه را براى خود فراهم نمودند، حق تعالى مذمت ايشان مى‌فرمايد:
بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ: بد است آن چيزى که فروختند و بدل کردند
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 200
به آن نصيب و بهره نفسهاى خود را، يعنى بد معامله‌اى کردند که فروختند جان خود را به آتش ابديه، أَنْ يَکْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْياً: به سبب اين که کافر مى‌شوند به آنچه نازل فرموده است به حق، يعنى قرآن، از روى حسد و طغيان و کراهت دارند و نمى‌خواهند، أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ: اين که نازل مى‌فرمايد خدا کتاب و وحى را از فضل و بخشايش خود، عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ: بر آن کس که خواهد از بندگانش که قابليت و سزاوار مقام رسالت باشد، يعنى حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم.
چون آنها مى‌خواستند اين پيغمبر از بنى اسرائيل باشد، لذا کراهت داشتند از اين که چرا پيغمبر از عرب فرستاده، لذا کافر شدند و ايمان به آن حضرت نياوردند.
فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى غَضَبٍ: پس بازگشتند به خشمى از خدا بر خشمى ديگر: يکى به سبب کفر، و ديگر به جهت حسد بر افضل اخلاق که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد. و يا اول بواسطه انکار عيسى عليه السّلام و انجيل، و دوم به جهت پيغمبر و قرآن. يا آنکه اول به سبب آنکه عزير را پسر خدا دانستند، و دوم به جهت کفر به حضرت پيغمبر. يا اول به سبب تحريف تورات، و دوم بواسطه انکار حضرت پيغمبر اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم. و ممکن است تکرار به جهت تأکيد باشد در لزوم. وَ لِلْکافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ: و از براى کفار عذابى است خوار کننده، يعنى عذابى که ذليل و پست کند آنان را به خلاف عذاب مؤمن عاصى، چه آن سبب پاک شدن او است از گناهان.