با آن که طبق آمارى که ارائه مىشود، بسيارى از قتلها، جرائم، تصادفات، طلاقها، امراض روانى، کليوى و ... ناشى از شراب است، امّا قرآن در اين آيه در بيان فلسفهى تحريم، روى دو نکته تأکيد دارد: يکى ضرر اجتماعى يعنى کينه و عداوت و ديگرى ضرر معنوى يعنى غفلت از نماز و ياد خدا.
اين آيه برجستهترين اثر شراب و قمار را بازداشتن از ياد خدا و نماز دانسته است، اکنون جاى اين سؤال است که اگر کارهاى عادّى مثل: تجارت، ورزش، تحصيل و مطالعه و امثال آن نيز ما را سرگرم کرده و از ياد خدا و نماز بازدارد، آيا مانند شراب و قمار است؟ آرى، هرچه ما را از خدا غافل کند، مانند شراب و قمار، ناپسند است، گرچه اسلام به خاطر لطف و آسان گرفتن، آن را حرام نکرده باشد.